[]
İşlem başarılı
Yayınlandı 30 Eki 2026

BEN NEFES UZMANIYIM AMA BENİM DE NEFES ALAMADIĞIM ZAMANLAR OLUYOR

BEN NEFES UZMANIYIM AMA BENİM DE NEFES ALAMADIĞIM ZAMANLAR OLUYOR
 profil fotoğrafı
Naciye Arslan
5 dk okuma • 337 •
Paylaş:
%0 okundu 1. bölüm ~5 dk kaldı
60 saniyelik ön izleme

    Zihnimiz, etiketlerin ve unvanların konforuna sığınmayı sever. Bir alanda uzmanlaştığınızda, çevrenizdekiler size hep ışık tutan, sorunları çözen, nefes aldıran roller biçer. Toplum gözünde şifacı, hep şifalı olmalıdır; rehber, yolunu asla şaşırmamalıdır. Oysa hayat, teorik formüllerin ve sert sınırların çok ötesinde, en çok da kırılganlıklarımızla anlam kazanır.

    Gerçek şu ki; ben bir nefes uzmanıyım ama benim de nefes alamadığım, göğsüme kocaman bir taş oturduğunu hissettiğim, o sığ ve kesik soluklarla boğuştuğum zamanlar oluyor.

    Unvan Zırhları ve "Kendine Faydası Yok" Yanılgısı

    İnsanın en büyük yanılgılarından biri, bildiği teoriyle veya taşıdığı unvanla insani zaaflardan muaf olduğunu sanmasıdır. Toplumda da sıkça karşılaştığımız haksız bir yargı vardır: "Psikolog ama kendi hayatını düzene koyamıyor," ya da "Doktor ama kendine faydası yok..."

    Oysa meslekler ne kadar hayati olursa olsun, hiçbiri insanı biyolojik ve ruhsal dalgalanmalardan bağışık kılmaz. Nasıl ki en mahir cerrah kendi ameliyat masasına yatıp kendisini kesip biçemezse, en iyi diyetisyen bazen en yorgun gününde paketli gıdaya teslim olabilir; en deneyimli psikolog da kendi kriz anında bir başkasının objektif bakışına ihtiyaç duyar. Bir konunun teknik detaylarına hâkim olmak, insan olmaktan kaynaklanan yorgunlukları yok etmez. Tam aksine, başkalarının yükünü omuzlama sorumluluğu, kişinin kendi içsel dengesini korumasını bazen daha da zorlaştırabilir. İnsan bir makine değildir; yorgunluk, hüzün ve tükenmişlik her kalbin kapısını çalabilir.

    Carl Jung ve "Yaralı Şifacı" Arketipi

    Psikiyatri tarihinin en derinlikli zihinlerinden biri olan Carl Gustav Jung, bu evrensel gerçeği "Yaralı Şifacı" (Wounded Healer) arketipiyle açıklar. Jung’a göre bir insanı gerçekten iyileştirebilecek ve ona rehberlik edebilecek kişi; ancak kendi yaralarını tanıyan, kabul eden ve onlarla barışabilen kişidir ama bu onun kusursuz olduğu anlamına gelmaz.

    Kusursuzluk maskesi takan, hiç acı çekmemiş, hiç nefessiz kalmamış gibi davranan bir şifacı, karşısındakine sadece soğuk bir reçete sunar; ancak ruhsal bir bağ kuramaz. Şifanın mucizesi, yaraların saklanmasında değil, o yaraların açtığı ışıktan içeri sızan şefkatte gizlidir. Kendi nefesi daraldığında bunu bir başarısızlık olarak değil, hayatın ona yeniden "öğrenci" olmayı hatırlatan bir dersi olarak okuyabilen insan, gerçek anlamda şifa üretebilir.

    İslami Gelenekte Acziyet Bilinci ve Nebevi Örnekler

    İslami tasavvuf ve gelenek de insanın bu aciz, sınırlı ve sürekli dönüşen tabiatını merkeze alır. Yaradan, insanı kusursuz bir melek olarak değil; hata yapabilen, unutabilen, darda kalabilen ama her darda kaldığında O'na sığınabilen bir varlık (acz ve fakir sıfatlarıyla) yaratmıştır.

    Peygamberler bile hayatın en ağır yükleri karşısında içsel daralmalar yaşamışlardır. Kur'an-ı Kerim’de, Hz. Muhammed’in (s.a.v.) insanlardan gelen baskılar karşısında göğsünün daraldığı açıkça ifade edilir ve şu ilahi reçete sunulur:

    > "Andolsun ki, onların söylediklerinden dolayı göğsünün daraldığını biliyoruz. Şimdi sen Rabbini hamd ile tespih et ve secde edenlerden ol." (Hicr, 97-98)

    Aynı şekilde Hz. Yunus’un balığın karnındaki o dipsiz karanlıkta ve nefessizlikte yaptığı münacat ("La ilahe illa ente sübhaneke inni küntü minezzalimin, Senden başka ilâh yoktur. Sen her türlü noksanlıktan, eşi ve ortağı olmaktan uzaksın. Şüphesiz ben kendine yazık edenlerden oldum."), insanın en dar, en çaresiz anında bile kendi acziyetini itiraf ederek yeniden nefes bulabileceğinin en derin sembolüdür. İslam geleneğinde mükemmeliyetçilik değil, haddini bilmek (acziyetini idrak etmek) ve her nefeste O'na sığınmak esastır.

    Mükemmeliyetçilik Maskesini İndirmek: Yeniden "Öğrenci" Olabilmek

    Nefesimin tıkandığı o anlar, bildiğim tüm teknikleri bir kenara bırakıp sadece etten kemikten bir insan olduğumu hatırlamam için verilen en kıymetli molalardır. Mükemmeliyetçilik maskesini indirip uzmanlık koltuğundan kalkma ve yere oturma vaktidir.

    Nefes daralıyorsa bil ki zihin çok yüklenmiştir, kalp taşıyabileceğinden fazlasını omuzlamıştır. Önemli olan o an "Ben uzmandım, bunu nasıl yaşarım?" ya da “o bir uzman nasıl kendine faydası yok.?” kibrine kapılmadan acziyetimizi şefkatle kucaklayabilmektir. Çünkü ancak kendi kırılganlığını kabul eden bir şifacısı, başkasına adanmış gerçek, samimi bir reçete sunabilir.

    Tartışmaya Katıl (0)

    Tartışmaya katılmak için giriş yapmanız gerekiyor.

    Giriş Yap

    Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın!