ÖMRÜN KRİTİK EŞİKLERİ

ÖMRÜN KRİTİK EŞİKLERİ

İlkokul birinci sınıfı hatırlıyorum, siyah önlük, buruşuk bir yaka, ayakta kara lastik.

İmam-hatip orta kısmına , ödünç ceket ve kravatla; kitapları sonra alacaktım, hâlâ ayakta kara lastik.

İmam-hatip lise kısmına kaydoldum, bu sefer ayakta ikinci el iskarpin, yeni yeni lokanta ile tanışıyoruz; bol ekmekle çorba içiyoruz.

Üniversite, askerlik, iş, evlilik; yaş yirmi yedi.

Uğraşırken otuzu bulduk.

Hâlâ geçim, iş güç, hastalık, çocuk derken kırk yaşını yakaladım. Epey sarsıldım.

Öyle ya, eskiden kırk yaşında ölene; epey de varmış derlerdi.

En ciddi sarsıntıyı, elliyi duyunca yaşadım. Öyle ya, emeklilik görünüyor, gençler amca diyor, en ufak bir tartışmada, yaşından utan dedem yaşındasın demeleri kahrediyordu.

Elliden sonra her şeye razı oldum, hayatın akışını kabullendim, dede sesini de duydum.

Ölüme her an, her salise, her gün biraz daha yaklaşıyorum. Vücut temel taşları zaman zaman arıza sinyali veriyor, bazen de alarm çalıyor.

Yastıga kafamı koyduğumda neler yaptım, neler yapıyorum, neler yapmaya niyetliyim diye iç muhasebe yapıyorum.

Şükürler olsun; Önce ahlak ve maneviyat diyen, faiz, zina, rüşvet, içki gibi kötülüklerle mücadele eden; cihadı, mücadeleyi, mazlumlara yardımı, adaleti temel prensip edinen bir partide hizmet etmeye çalışıyoruz.

Milli görüş ruhunu havasını teneffüs etmek bir nasip işidir.

Veysel EKİNCİ